Stand Up Fashion: haruki murakami

sobota, 26 stycznia 2013

rok bloga, blog roku

(…) Nieważne, czy się do czegoś przyczynia czy nie; nieważne, czy to jest cool, czy totalnie nie – w ostatecznym rozrachunku naprawdę liczy się to, co się czuje w sercu, a nie to, co widać. Chcąc doświadczyć czegoś wartościowego, trzeba czasem zrobić coś bardzo nieudolnie. Rzeczy z pozoru bezowocne, mogą przynosić owoce.(…) tym co pozostaje jest włożony wysiłek.

Haruki Murakami „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”

Pamięć jest jak powieść, lubisz zazwyczaj tylko pewne fragmenty. Niektórych nienawidzisz, przyprawiają Cię o ból głowy, a inne czytałabyś po kilka razy dziennie. Blog jest bardziej jak zbiór opowiadań - jedni je lubią, a inni nie. Trzeba sobie czasami dopowiadać brakujące fragmenty między postami. Ja lubię opowiadania, dlatego kilka lat temu oddałam się bez reszty rozpuście zaglądania do czyjegoś prywatnego życia. Wciągnęło mnie tak bardzo, że sama rok temu założyłam bloga.

Stand Up Fashion powstał w czasie najnudniejszych ferii zimowych w historii. Cała nasza rodzina siedziała w domu i zarażała się od siebie nawzajem. Dwa tygodnie w domu, tysiące zużytych chusteczek, 4 zakichane nosy i kołaczące się w głowie niezrealizowane postanowienie noworoczne.

Od roku możecie zaglądać do mojego życia, odkryłam, że sprawia mi to przyjemność. Wprowadza dreszczyk emocji do zwykłej szarej codzienności. Miniony rok dał mi tych dreszczyków całkiem sporo. Każdy opublikowany post, komentarz, e-mail, każda poznana osoba, wydarzenie, w którym uczestniczyłam. Jestem zdania, że sami kreujemy swoją rzeczywistość, czyli: „Każdy ma tak jak chce mieć” – powiedziałby Mójcion. Fakt. Trzeba nadać kuli śnieżnej kształt i trochę ją popchnąć, ale gdyby nie Wy czytelnicy, moja kula śnieżna byłaby jak piłka tenisowa. To dzięki Wam mogę już lepić sporych rozmiarów bałwana. I to dzięki Wam sprawia mi to tyle przyjemności! Dziękuję!!!

Poniżej krótki zdjęciowy przegląd ostatniego roku. Kilka ulubionych stylizacji, chwil do których mam sentyment i wywołują uśmiech na twarzy.

Photo by Dominika Cuda

Na pewno zauważyliście, że mój blog bierze udział w konkursie na BLOG ROKU 2012. Cieszę się jak dziecko już samym faktem przystąpienia do konkursu. Obecnie trwa drugi etap, czyli glosowanie sms’owe. Będzie mi niezmiernie miło, jeśli oddacie na mnie Wasz cenny głos. Póki co jestem na 14 miejscu w kategorii Lifestyle, co na 548 zgłoszonych blogów (tylko w tej kategorii)jest już niemałym sukcesem! Ale do wymarzonej dziesiątki jeszcze trochę brakuje, dlatego każdy Wasz sms jest na wagę złota!!!! SMS kosztuje 1,23 zł, a cały dochód zostanie przekazany na integracyjno – rehabilitacyjne obozy dla dzieci z ubogich rodzin i dzieci niepełnosprawnych. Z jednego numeru telefonu można wysłać tylko jeden sms na numer 7122 w treści wpisując C00026 (duże C, trzy zera i 26). Dziękuję za każdy Wasz głos!!!

Zapraszam do zdjęciowej retrospekcji z ostatniego roku. Do zobaczeniaJJJ.

niedziela, 13 stycznia 2013

spowolnienie

„…Moje uczucie przypomina młynki modlitewne w Tybecie. Kiedy obracasz młynkami, wartości i uczucia znajdują się na zewnątrz, unoszą się i opadają. Jaśnieją i zatapiają się w mroku. Ale prawdziwa miłość przyczepiona do osi młynka się nie porusza…”

Aomame o swojej miłości w pierwszym tomie „1Q84”

Haruki Murakami

Lubię pisarzy, których książki napełniają ochotą do próbowania. Murakami ma tę zdolność. Zazdroszczę mu jej najbardziej ze wszystkich jego talentów.

Jeśli Murakami zechciałby napisać o kotlecie mielonym to z pewnością pod koniec opisu nabrałabym nieposkromionej ochoty na mięsną, smażoną sieczkę. Przy końcu akapitu o kotlecie zaczęłabym wertować książkę kucharską w poszukiwaniu oryginalnego przepisu. Są tacy, którzy potrafią wyostrzyć zmysły na tyle, że chce się od razu zabrać do pracy. A Murakami budzi zmysły w taki sposób, że nie pozwalają spokojnie zasnąć bez ugaszenia nieposkromionego pragnienia. Jest w tym mistrzem. Z pewnością jego książki nie są lekturą dla osób rozpoczynjących dietęJJJ. I żeby była jasność, Haruki nie pisze książek kucharskich…JJJ.

Nie chcę, żeby to była recenzja. Nie mam w tym zakresie ani wykształcenia, ani zbyt szczególnych kwalifikacji. Chciałam się jedynie z Wami podzielić uczuciami, które potrafi wzbudzić w czytelniku Murakami. Kalejdoskop uczuć, które potrafi obudzić we mnie.

Mało jest książek, które lubię czytać po raz drugi. A trylogia „1Q84” jest na czele tej listy. Murakami jak nikt inny potrafi zbudować wokół swoich bohaterów zagadkowy i trochę surrealistyczny świat. Prawie całkowicie oderwany od rzeczywistości. Prostymi, prawie naturalistycznym zdaniami buduje świat dwójki głównych bohaterów Aomame i Tengo.

Dwa odrębne wątki, dwa zupełnie inne światy, dwoje tak różnych od siebie ludzi. Książka o samotności, tęsknocie i miłości. I niewątpliwie jedna z jego najlepszych. Uczucia, które towarzyszyły mi po przeczytaniu trzech tomów, chciałam nazwać jednym słowem lub prostym zdaniem. Miałam taką potrzebę.

I nazwałam - spowolnienie.

Ale nie w pejoratywnym kontekście. To specyficzne spowolnienie. Powodujące, że proste czynności nabierają szczególnego znaczenia. Długo pamiętasz smak potraw, zastanawiasz się nad każdym wypowiedzianym zdaniem przyjaciela, a miłość nie jest szybka, przelotna, płaska. Spowolnienie, które nadaje kształt, kolor i wyraz. Jak dopiero co ukończone dzieło malarza. Wczoraj było szybkim szkicem, dzisiaj jest ukończone i pełne. I chcesz żeby twoje życie już właśnie w ten sposób wyglądało. Niespiesznie. Bo czekanie nadaje sens.

Życzę Wam dzisiaj spowolnienia. Do zobaczenia.

I na koniec chciałam szczególnie podziękować Panu Profesorowi Janowi Malickiemu za udostępnienie przepięknych pomieszczeń Biblioteki Śląskiej do zdjęć.